czwartek, 24 grudnia 2015

Dzięcioł trójpalczasty

Dzięcioł trójpalczasty


Picoides tridactylus (Linnaeus, 1758)
Ang. – Eurasian Three-toed Woodpecker, Niem. – Dreizehenspecht
Fr. – Pic tridactyle, Ros. – Triechpałyj diatieł
Dzięcioły trojpalczaste najchętniej zamieszkują skupiska martwych świerkow
zasiedlonych przez korniki.
Długość ciała: 21-24 cm
Rozpiętość skrzydeł: 32-35 cm
Masa ciała: samce 65-70 g, samice 55-65 g
Wygląd: Samice i osobniki młodociane, w odróżnieniu
od samców, nie mają żółtej plamy na
głowie.
Występowanie: Dzięcioły trójpalczaste zasiedlają
bory świerkowe północnej Europy i Azji,
a także górskie świerczyny Alp i Karpat oraz
wschodnich Himalajów. W Polsce występowanie
tego gatunku ogranicza się do świerkowych
ostępów Puszczy Białowieskiej i Augustowskiej
oraz lokalnie na Mazurach, a także na południu,
w górach.
Lęgi: Samica składa 3-4 jaja i wysiaduje je na
zmianę z samcem przez 12-14 dni. Pisklęta
przebywają w gnieździe nieco ponad 3 tygodnie,
a potem w rewirach lęgowych rodziców
ponad miesiąc. W tym czasie są z pewnością
dokarmiane. Dojrzałość płciową osiągają
w wieku 1 roku.
Pokarm: Larwy korników i innych owadów.
Naukowa nazwa tridactylus znaczy dokładnie
„trójpalczasty” i pochodzi z języka greckiego.
Nazwa tego dzięcioła w większości europejskich
języków odnosi się do trójpalczastych, a nie
czteropalczastych, jak u innych dzięciołów, łap
tego ptaka.
Ponad 80% dziupli lęgowych dzięcioły
trójpalczaste wykuwają w świerkach. Zaledwie
kilka procent z nich znajduje się w olchach, ale
w sąsiedztwie świerków, a zupełnie sporadycznie
w drzewach innych gatunków. Dziuplę kują
oboje partnerzy, z reguły w pniu martwego
lub uschłym konarze żywego drzewa. Średnica
otworu wejściowego wynosi około 4,5 cm,
a głębokość dziupli blisko 30 cm. O długości życia
tego ptaka brakuje danych, prawdopodobnie w
związku ze skrytym trybem życia i niedostępnością
zajmowanych przez niego ostępów leśnych.
Występowanie dzięciołów trójpalczastych
w Puszczy Białowieskiej, gdzie doliczono się
ponad 150 par, wyraźnie obrazuje, jak ważne są
dla nich pozostawione w lesie martwe drzewa.
W zagospodarowanej części Puszczy gniazda
tego gatunku są rozmieszczone w dużym
rozproszeniu, podczas gdy w rezerwacie ścisłym, gdzie od wielu lat nie prowadzi się żadnych prac
leśnych, cały obszar jest podzielony na rewiry
lęgowe licznych par. Ulubione przez te dzięcioły
martwe drzewa opanowane przez korniki są
przecież dla każdego leśnika istnym cierniem
w oku. Nic więc dziwnego, że tam, gdzie leśnicy
gospodarują w tradycyjny sposób, usuwając
z lasu martwe drzewa, nie ma miejsca dla
dzięciołów, zwłaszcza trójpalczastych.
W pobliżu Białowieży jest szlak turystyczny
o nazwie „żebra żubra”. Prowadzi on od drogi
między Białowieżą a Pogorzelcami do rezerwatu
pokazowego. Szlak jest zbudowany tak, że idąc
nim, turysta porusza się po drewnianej kładce.
Dzięki temu można chodzić nie tylko wygodnie,
ale i cicho. W połowie szlaku jest rzeczka,
a za nią ols ze stojącymi w wodzie świerkami.
Na wielu z nich można zobaczyć ślady żerowania
dzięciołów trójpalczastych. Są to układające się
spiralnie na pniach martwych świerków
powierzchnie pozbawione kory lub przynajmniej
jej wierzchniej warstwy. Będąc tam, można także
usłyszeć głos podobny, ale cichszy niż u dzięcioła
dużego oraz krótkie i dość ciche bębnienie. Warto
się wtedy zatrzymać, najlepiej o świcie, i zaczekać

na spotkanie z tym niezwykłym ptakiem.

czwartek, 3 grudnia 2015

Dzięcioł białoszyi

Dendrocopos syriacus (Ehrenberg, 1833)
Ang. – Syrian Woodpecker, Niem. – Blutspecht
Fr. – Pic syriaque, Ros. – Syrijskij diatieł
Rożni się od dużego nie tylko tą charakterystyczną cechą ubarwienia, ale także
tym, że gniazduje nie w lasach, lecz w pobliżu ludzi,
nawet w miastach.
Długość ciała: 22-23 cm
Rozpiętość skrzydeł: 35-39 cm
Masa ciała: 70-80 g
Wygląd: Podobnie jak u dzięcioła dużego samce
mają czerwoną plamę z tyłu głowy. Osobniki
młodociane przez kilka tygodni po wyjściu
z gniazda odznaczają się różową półobrożą
na piersi, ale nie występuje ona u wszystkich
osobników.
Występowanie: Dzięcioły białoszyje, zwane
też syryjskimi, pojawiły się po raz pierwszy w
granicach Polski w roku 1978. Ich areał lęgowy
stale się powiększa. Pierwotnie lęgowiska
były rozmieszczone w Azji Mniejszej, później
nastąpiła stopniowa ekspansja przez Bałkany
ku północy. Migrujące i poszukujące nowych
siedlisk osobniki ominęły Karpaty od wschodu
i pierwsze z nich dostrzeżono w Polsce pod
Rzeszowem i Przemyślem. Teraz można je spotkać
niemal w całym kraju, głównie jednak na
wschodzie.
Lęgi: Coraz częściej donosi się o mieszańcach
międzygatunkowych dzięciołów białoszyjego
i dużego. Biologia lęgów obu gatunków jest
bardzo zbliżona.
Pokarm: Jak większości innych dzięciołów.
To był tylko fragment publikacji: Ptaki Polski. Encyklopedia ilustrowana  -  Andrzej G. Kruszewicz  

poniedziałek, 16 listopada 2015

Dzięcioł Białogrzbiety

Dzięcioł Białogrzbiety
Dendrocopos leucotos
(Bechstein, 1802)
Ang. White-backed Woodpecker,
Niem. Weissruckenspecht
Fr. Pic a dos blanc, Ros. Diatieł biełospinnyj
Dzięciołowe
Łacińska nazwa syriacus pochodzi od Syrii,
miejsca pozyskania okazu, który posłużył do
opisania gatunku.
Na początku 1983 roku dr Marek Keller na
spotkaniu Sekcji Ornitologicznej Koła Naukowego
Leśników SGGW AR w Warszawie
opowiadał o nowym gatunku dzięcioła, jaki
pojawił się w Polsce. Jest podobny do dzięcioła
Długość ciała: 24-28 cm
Rozpiętość skrzydeł: 38-40 cm
Masa ciała: 100-110 g
Wygląd: Samce mają czerwoną czapeczkę.
Samice i osobniki młode nie mają czerwonej
barwy na głowie.
Występowanie: Dzięcioły białogrzbiete zasiedlają
brzozowe lasy wschodniej Europy i umiarkowanej
strefy klimatycznej Azji, na wschodzie
sięgając po Sachalin i Japonię. Opisano
10 podgatunków. Miejsca lęgowe w centralnej
i zachodniej Europie ograniczają się do terenów
górskich. W Skandynawii można te ptaki
zobaczyć jedynie blisko wybrzeża, na południu.
W Polsce bardzo nielicznie zamieszkują wschodnią
część kraju. Częściej można je spotkać jedynie
w Puszczy Białowieskiej i Augustowskiej.
Lęgi: Podobne jak dzięciołów dużych, ale białogrzbiete
rozpoczynają je około 2 tygodni
wcześniej niż inne dzięcioły w danej okolicy.
Pokarm: Larwy owadów wydobywane ze
spróchniałego drewna.
dzięciołowate
Największy z naszych pstro ubarwionych
dzięciołow.
Naukowa nazwa leucotos pochodzi od
greckich słów leucos – biały i ōtos – plecy.
Dzięcioły białogrzbiete spotyka się przede
wszystkich w bagiennych olsach i lasach
brzozowych, w których jest dużo martwych,
zarówno stojących, jak i leżących drzew.
W Puszczy Białowieskiej dzięcioł ten zasiedla
także stare łęgi i olsy. Dziuple lęgowe wykuwa
głównie w olchach.
Początkujący obserwatorzy ptaków często
mylą dzięcioła białogrzbietego z dużym,
podczas gdy rozróżnienie tych gatunków
nie powinno sprawiać trudności. Dzięcioł
białogrzbiety ma spód ciała ubarwiony podobnie
jak średni, a na wierzchu ciała zamiast
dwóch białych plam na skrzydłach ma jedno
białe pole w okolicy kupra.
Ślady żerowania dzięcioła białogrzbietego
są zupełnie inne niż dużego. Poszukuje
on larw ukrytych w zmurszałym drewnie,
systematycznie odłupując kawałki kory
lub miękkiego drewna, a więc robiąc płaską
„odkrywkę” na sporej powierzchni pnia.
Dzięcioł duży raczej zagłębia się w drewno,
wykonując wąskie i głębokie otwory
w miejscach, gdzie ukrywają się wyrośnięte
larwy.
Długość ciała: 24-28 cm
Rozpiętość skrzydeł: 38-40 cm
Masa ciała: 100-110 g
Wygląd: Samce mają czerwoną czapeczkę.
Samice i osobniki młode nie mają czerwonej
barwy na głowie.
Występowanie: Dzięcioły białogrzbiete zasiedlają
brzozowe lasy wschodniej Europy i umiarkowanej
strefy klimatycznej Azji, na wschodzie
sięgając po Sachalin i Japonię. Opisano
10 podgatunków. Miejsca lęgowe w centralnej
i zachodniej Europie ograniczają się do terenów
górskich. W Skandynawii można te ptaki
zobaczyć jedynie blisko wybrzeża, na południu.
W Polsce bardzo nielicznie zamieszkują wschodnią
część kraju. Częściej można je spotkać jedynie
w Puszczy Białowieskiej i Augustowskiej.
Lęgi: Podobne jak dzięciołów dużych, ale białogrzbiete
rozpoczynają je około 2 tygodni
wcześniej niż inne dzięcioły w danej okolicy.
Pokarm: Larwy owadów wydobywane ze
spróchniałego drewna.

Ptaki Polski. Encyklopedia ilustrowana ZOBACZ>>>

piątek, 30 października 2015

Dzięciołek

Dendrocopos minor (Linnaeus, 1758)
Ang. – Lesser Spotted Woodpecker, Niem. – Kleinspecht
Fr. Pic epeichette, Ros. Diatieł małyjDzięciołki rzadko występują w głębi zwartych kompleksów leśnych,
raczej w świetlistych dąbrowach lub lasach grabowych.
Łacińska nazwa minor oznacza coś lub kogoś
małych rozmiarów.
Długość ciała: 15-16 cm
Rozpiętość skrzydeł: 25 cm
Masa ciała: 20-25 g
Wygląd: Dorosłe samce mają czerwoną czapeczkę.
Osobniki młodociane są bardzo podobne
do samic, ale u młodych samców można
zauważyć ślady czerwonawej barwy w miejscu
przyszłej czapeczki.
Występowanie: Dzięciołki zasiedlają bardzo
rozległy obszar umiarkowanej strefy klimatycznej
Eurazji. Opisano 11 podgatunków.
W Polsce dzięciołki są mało licznymi mieszkańcami
skrajów lasów, skupisk wierzb, alej drzew
liściastych i dolin rzek.
Lęgi: W lęgu jest zwykle 5-6 jaj, rzadko
mniej, a sporadycznie nawet 9. Wysiadywanie
trwa 11-12 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo
w wieku około 3 tygodni i później jeszcze przez
2 tygodnie są pod opieką rodziców.
Pokarm: Owady zbierane z powierzchni liści
i konarów drzew. Czasem dzięciołki odłupują
drobne fragmenty kory, ale kują tylko wyjątkowo,
nawet w zmurszałym drewnie.
Dzięciołki wykuwają dziuple najczęściej w miękkim,
spróchniałym drewnie bocznych konarów olch,
jesionów i grabów, rzadziej osik i wierzb. Ze względu
na niewielkie rozmiary trudno je wykryć.
Są to ptaki w przeważającej części monogamiczne,
a pary latami trzymają się tych samych rewirów
lęgowych. Badania przeprowadzone w Szwecji wykazały
jednak, że około 10% samic ma dodatkowe
samce, a 3% samców odwiedza samice z sąsiedztwa
i pomaga im w wychowywaniu potomstwa.
Gody dzięciołków odbywają się bardzo wczesną
wiosną. Samce wówczas często odzywają się charakterystycznym
głosem, oznajmiając rywalom granice
swych rewirów lęgowych. Wykuwaniem dziupli zajmuje
się głównie samiec, chociaż – zwłaszcza pod
koniec trwających 2-3 tygodnie prac – pomaga mu
także samica. Młode, które mogą już samodzielnie
zdobywać pokarm, muszą opuścić rewir rodziców.

Jesienią i zimą koczują, przyłączając się do stad sikor.

czwartek, 8 października 2015

Dzięcioł średni

Dendrocopos medius (Linnaeus, 1758)
Ang. – Middle Spotted Woodpecker, Niem. – Mittelspecht
Fr. – Pic mar, Ros. – Sriednij diatieł
Dzięcioły średnie są tylko trochę mniejsze od dużych, ale mają słabszy dziob
i o wiele mniejszą skłonność do kucia w drewnie.
Łacińska nazwa medius oznacza kogoś średniego.
Dzięcioły średnie wykuwają dziuple lęgowe
najchętniej w miękkim drewnie dębów i grabów,
rzadziej w olchach. Chętnie wykorzystują w tym celu
drzewa martwe, o bardzo miękkim drewnie. Dziuple
ich znajdują się wyraźnie niżej niż dzięcioła dużego,
rzadko powyżej 4-5 metrów nad ziemią. Sporadycznie
dzięcioł średni zajmuje opuszczone dziuple
dzięcioła dużego.
Dzięcioły średnie, podobnie jak duże, zwłaszcza
wczesną wiosną chętnie korzystają z dodatkowego
pokarmu, jakim jest bogaty w cukry i inne składniki
odżywcze sok wyciekający ze skaleczeń pni brzóz
– rzadziej innych drzew. Oba potrafią same nakłuwać
korę, aby spowodować wypływanie słodkiego soku.
Nazywa się to obrączkowaniem drzew przez
dzięcioły, gdyż ptaki robią otwory w korze jeden
obok drugiego, w postaci pierścienia wokół pnia.
Potem regularnie odwiedzają te miejsca, odświeżają
otwory w korze, spijają wyciekający sok i zjadają
zwabione nim owady.
Długość ciała: 21-22 cm
Rozpiętość skrzydeł: 33-34 cm
Masa ciała: 55-80 g
Wygląd: Ptaki obu płci i osobniki młodociane
są ubarwione podobnie, ale czerwone partie
upierzenia dorosłych samców mają wyraźnie
intensywniejszą barwę.
Występowanie: Dzięcioły średnie zamieszkują
lasy mieszane środkowej części Europy, najdalej
na wschód sięgając do Morza Kaspijskiego,
a na zachodzie po Pireneje. Preferują lasy
z dużą domieszką dębu i grabu. W Polsce są
nielicznymi mieszkańcami odpowiednich lasów
na nizinach.
Lęgi: Samica znosi 5-6 owalnych, czysto białych
jaj i wysiaduje je na zmianę z samcem
przez 11-13 dni. Pisklęta przebywają w gnieździe
około 3 tygodni, a potem są jeszcze prawie
2 tygodnie pod opieką rodziców.
Pokarm: Owady zbierane z powierzchni kory
lub ukryte w jej szczelinach, różne jagody, zimą
orzechy i nasiona sosen lub świerków, chociaż

dzięcioły te rzadko same wydłubują je z szyszek.
WSZYSTKIE PTAKI I INFORMACJE O NICH ZNAJDZIESZ W: Ptaki Polski. Encyklopedia ilustrowana  -  Andrzej G. Kruszewicz  ZOBACZ>>> 

poniedziałek, 14 września 2015

Papugi Faliste


Papugi Faliste


Autor: Anna Kolibaj

PAPUGI FALISTE Papużka falista (Melopsittacus Undulatus). Żyją one średnio 13 lat w niewoli. Ich naturalne środowisko to Australia, dzisiaj także zamieszkują jej tereny. Od czubka głowy po sam koniuszek ogona papużka ma około 20 cm.

PAPUGA FALISTA
Budowę ciała ma smukłą. Posiada długi ogon, jest on zazwyczaj czarny (zależy to od mutacji, czarnego nie będą miały albinosy, lutino, szaroskrzydłe itp.). Na skrzydłach oraz główce posiada piękne fale. Niektóre mutacje są pozbawione tego wzorku. Pióra na policzkach ozdabiają fioletowe "łezki" i czarne "perełki". Wszystkie papużki faliste mają czarne oczy, z wiekiem widać coraz więcej białej tęczówki. Albinos i lutino mają czerwone oczy. Tak jak każdy ptak, papużka ma 9 worków powietrznych.
PYTANIE CZY FALISTA?Nie jesteście pewni czy wybrać właśnie papużkę falistą na swojego przyjaciela? Przybliżę trochę Wam ich charakterki. Pamiętajcie jednak, że każda papużka ma inny charakter.
Lubią śpiewać i wrzeszczeć. Nie robią tego np. tylko po południu. Moje papugi śpiewają prawie przez cały dzień. Jednak są one wyjątkowo grzeczne bo pozwalają mi się rano wyspać. Papużki także dużo śmiecą. Nie tylko w klatce ale także poza nią są łupinki ziarna i inne śmiecie. Gdy latają po pokoju to załatwiają się tam gdzie są. Odchody łatwo się sprząta i nie maja one zapachu. Lubią wszystko niszczyć ale gdy damy im zabawki, to zajmą się nimi. Są ciekawskie, sprytne i nie lubią ciągle siedzieć w tym samym miejscu. Dość szybko się oswajają i przywiązują do człowieka. Zrobią wszystko żeby uszczęśliwić swojego właściciela.

Jedną czy kilka? Wiele osób, które chcą mieć papugę zastanawiają się nad tym. Jedna może się szybciej oswoić. Jednak ja miałam taki przypadek, że miałam dwie papużki faliste i jeden z nich oswoił się w pierwszym-drugim dniu i był moim najlepszym przyjacielem, był bardzo oswojony. "Wyjątek potwierdza regułę." Jedna papużka będzie naszym najlepszym przyjacielem, jeżeli poświęcimy jej odpowiednio dużo czasu. Będzie chciała przebywać tylko z nami. Jedną papużkę możesz sobie kupić jeżeli posiadasz dużo wolnego czasu, którego możesz poświęcić papudze. Minimum czasu spędzanego z papugą jest kilka godzin (2-3 godziny). Jednak lepiej by było gdy byśmy spędzali większość dnia z nią.
Kilka papug zajmuje się sobą. Nie trzeba tak wiele czasu im poświęcać. Jest mniejsza szansa że się oswoją. Można podziwiać jak razem latają, jak "rozmawiają" ze sobą. Jeżeli są oswojone i uważają nas za członków stada to wszystkie po kolei zaczynają nas wołać, pięknie to wygląda. Będą także próbowały poświęcać ci sporo uwagi oraz będą ją zwracać na siebie. Nie będą tak tęsknić gdy gdzieś wyjdziemy tak jak samotna papużka. Można obserwować różne zachowania i charaktery.

Samczyk czy samiczka? W sklepie zoologicznym przeważnie (nie wszędzie) nie znają się na papugach, nie wiedzą jak rozróżnić ich płeć.
Samczyki chętniej chwytają słówka od samiczek. Jednakże zależy to od charakteru papugi. Potrafią ładniej śpiewać. Mogą karmić różne przedmioty (jeżeli są same, gdy maja kolegę lub koleżankę to tego nie robią. Samczyki są łagodniejsze, nie traktują swej klatki jako terytorium.
Samiczki podobno bardziej przywiązują się do człowieka, ale nie wiem czy to prawda. Swoją klatkę mogą traktować jako swoje terytorium, nie przeszkadza to jednak w niczym ponieważ przecież nie będziemy tam wkładać rąk. Jak papuga jest poza klatką wtedy wymieniamy jej jedzenie. Samiczka może składać jajka, nawet kiedy nie ma budki lęgowej (to zdarza się rzadko).

Najlepiej jest gdy papuga wybierze człowieka a nie człowiek papugę, wtedy prawie na pewno się oswoi. Wybranie to polega na tym, że ptaszek np. spogląda na ciebie, podchodzi. Możemy także wybrać papugę która nam się najbardziej podoba.
Lepiej nie kupować papugi, która wygląda na chorą
POCHODZENIE
Papużka falista (Melopsittacus undulatus) pochodzi z Australii. Żyje na całym tym obszarze z wyjątkiem wybrzeży. W naturze występuje tylko w kolorze zielonym. Gdy urodzi się jakaś papużka falista o innym kolorze zostaje ona zabita przez rodziców, ponieważ i tak by nie przeżyła- z powodu swojej odmienności jest łatwym celem dla drapieżnika. Zamieszkuje porośnięte trawiastą roślinnością równiny. Przemierzają duże odległości w poszukiwaniu pożywienia. Papużki faliste gdy lecą zachowują się bardzo głośno
KUPNO PAPUŻKI
Gdy już zdecydujesz się na kupno papużki falistej, w domu musi być już wszystko przygotowane: klatka, ziarno nasypane do karmnika i woda nalana do poidełka. Plastikowe żerdki, które były w nowej klatce muszą być wymienione na naturalne, drewniane z korą .W pierwszych dniach nie powinno się dawać papudze zabawek oraz warzyw, owoców i zielenin. Będzie ona mocno zestresowana, będzie się wszystkiego bać, więc mniejszym stresem będzie dla niej, jeżeli nie będzie miała zabawek. Gdy w klatce jest wszystko gotowe, stoi ona już na swoim miejscu, możesz iść do sklepu zoologicznego/hodowcy po papużkę.
Nie śpiesz się z wybraniem papużki. Poobserwuj wszystkie w klatce. Najlepiej by było gdyby ptaszek wybrał ciebie, a nie ty ptaszka. Nie wybieraj ptaszka, który ma biegunkę, choć może być ona spowodowana stresem. Nie może mieć brudnych piórek przy kuperku, nie może cały czas spać i musi uciekać gdy sprzedawca chce ją złapać. Ogólnie muszą wyglądać na zdrowe. Po wyborze papużki to musisz jak najszybciej dotrzeć do domu i wypuścić ją do klatki.

Jak przetransportować papużkę ze sklepu do domu?
W sklepie papugę wkładają do kartonowego pudełka. Jest to najlepszy sposób transportu. Papuga niewiele widzi przez otwory do oddychania i nie boi się tak jakby była przewożona w klatce. W takim pudełeczku nie możemy papugi trzymać za długo. Od razu po przyjściu/przyjeździe do domu ptaka trzeba wypuścić z pudełka.
Gdy na dworze jest zimno najlepszym sposobem na przewiezienie papużki byłoby pojechanie samochodem lub autobusem. Gdy nie masz takiej możliwości musisz iść z papugą pieszo. W takim przypadku pudełko dobrze jest zawinąć w szalik, tylko trzeba uważać aby nie zakryć otworów. Pudełko z papugą możesz także włożyć pod kurtkę, wtedy też musisz uważać żeby papuga się nie udusiła. Niesienie papugi w reklamówce nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ może się ona udusić, gdy reklamówka zakryje wszystkie otwory, gdy jest ciepło w reklamówce jest jeszcze cieplej oraz przypadkowo można o coś uderzyć.
Nie należy łapać ptaszka, musi on sam wyjść z pudełka. Później trzeba tylko papużce odpocząć i zostawić ją na jakiś czas samą. Następnego dnia nie zbliżaj się zanadto do klatki, chyba, że papużka będzie przejawiała duże zainteresowanie tobą. Jeżeli papużka jest zestresowana wymień tylko jedzenie i wodę. Kuwety nie czyści się przez najbliższe kilka dni.

Gdzie postawić klatkę?
Nie może stać ona na podłodze (papużka wtedy będzie się źle czuła, zawsze się będzie czegoś bać).
Nie może stać gdzie są przeciągi lub gdzie świeci słońce i nie ma cienia.
Nie może stać tam gdzie cały czas ktoś przechodzi np. przedpokój, przy drzwiach do pokoju.
Nie może stać w pokoju w którym prawie nigdy nikt nie przebywa.
Nie może stać w pokoju w którym się pali lub w którym są różne substancje zapachowe.
Nie może stać w kuchni i łazience.
Nie może stać przy oknie. Tam zawsze świeci słońce i nie ma cienie. Niektóre papużki także boją się ptaków które latają za oknem, nie można wtedy papuziej klatki postawić nawet na parapecie ponieważ gdy zobaczy ptaka to się przestraszy.
Nie może stać przy kaloryferze, telewizorze i monitorze komputera
Nie może stać w kuchni(opary, kuchenka gazowa, ciągłe zmiany temperatury,...)
Nie może stać w łazience(za duże skoki temperatury, mało kto tam dłużej przebywa)

Klatka może stać na biurku.
Klatka może wisieć na ścianie.
Klatka może stać na szerokim parapecie jedynie gdy papużka nie boi się dzikich ptaków i parapet jest daleko od kaloryfera.
Klatka może stać na półce.
Klatka może stać na stoliku.
JAK ROZPOZNAĆ PŁEĆ?
Jest to dość proste u naturalnie ubarwionych lub u niebieskich osobników. Jeżeli papuga ma ciemno niebieską woskówkę to jest to 100% samczyk. Samiczki nigdy nie mają ciemnej woskówki, przeważnie jest ona koloru jasno niebieskiego, brązowego lub beżowego. W pewnych okresach woskówka samiczki marszczy się i staje się brązowa. Jest to normalne, ale tylko u samiczek u samców wskazuje to na chorobę. U odmian które mają jasne upierzenie samce nie będą mieć ciemno niebieskich woskówek. Będą one jaśniejsze, ale nadal można rozpoznać czy jest to on czy ona, ponieważ samiczki przy dziurkach mają jaśniejszą woskówkę. U albinosów i lutino samce nie mają niebieskiej woskówki, będzie ona różowa. Tak samo jak u młodych osobników, samiczki mają fioletową, a samce różową. Można także rozpoznać płeć po kształcie łebka, u samic jest on zaokrąglony, a u samców bardziej kanciasty. Nie jest to jednak 100% sposób. Niektórzy mówią, że jak ptaszek śpiewa to jest to samiec, a jak skrzeczy to samiczka, nie można się tym jednakże kierować, ponieważ samiczki śpiewają czasami tak samo ładnie jak samczyki. Jest jeszcze jeden sposób, jeżeli ptaszek zniesie jajko to jest 100% samiczką.
PODSTAWOWE WYMAGANIAJakie są wymagania papugi? Ktoś pomyślałby, że wystarczy tylko wymienić jedzenie, raz na jakiś czas wymienić wodę, trochę pobawić się papugą i to wszystko.
Jeżeli ktoś tak myśli to jest w błędzie. Nie wystarczy tylko to co napisałam w pierwszym zdaniu. Nie można także bawić się papugą! Papudze trzeba codziennie wymieniać jedzenie oraz co najmniej raz dziennie wodę. Kuwetę należy myć około raz na tydzień a szufladę raz na 2-3 dni. Oczywiście jak posiadasz więcej niż 1-2papużki to musisz sprzątać częściej. Całą klatkę trzeba umyć i wyparzyć około raz w miesiącu. Papużka potrzebuje także się wylatać. Po około 2 tygodniach od zakupu można już wypuścić papużkę na pokój.

Zobacz na : WIĘCEJ CIEKAWYCH WIADOMOŚCI NA BLOGU : http://ptakiegzotyczne.blogspot.com/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

czwartek, 28 maja 2015

Wikłacze socjalne - ciekawostka ornitologiczna Afryki



Autor: Waldemar Delekta


Gniazdo wikłaczy socjalnych może być domem dla 500 ptaków i ważyć do jednej tony. Te, wydawało by się niedbałe konstrukcje wytrzymują dziesiątki lat.

Turyści odwiedzający Kalahari i Namibię podziwiają „kopce siana” na drzewach i słupach elektrycznych (często w czasie deszczu powodujące zwarcia elektryczne). Są to wielkie gniazda bardzo towarzyskiego wikłacza. Konstrukcje te przypominają wyglądem niedbale wykonane dachy ze słomy, budowane są wspólnie przez całe stado. Nie do uwierzenia, taka słomiana konstrukcja może być domem dla 500 wikłaczy i ważyć około jednej tony (tyle co średniej klasy samochód). Mieszka się tam podobnie jak w domu pod strzechą, jest chłodno latem i ciepło zimą. W odróżnieniu od swoich kuzynów budujących mocne, wiszące gniazda, wikłacze socjalne wciskają kawałki grubej trawy Buszmena. Całość trzyma się razem dzięki tarciu. W przeciwieństwie do popularnego przekonania, komory gniazd nie są połączone ze sobą, każde wejście prowadzi do mieszkania jednej pary z ich dziećmi. Wikłacze socjalne, pomagają sobie w wychowaniu piskląt, ptaki z poprzednich miotów udzielają się w wyżywieniu młodszych braci i sióstr. Ulubionymi drzewami do budowy gniazd są akacje erioloba i drzewa kokerboom. Wikłacze mieszkają w gniazdach przez cały rok, składają w nich jaja po zakończeniu pory deszczowej. Zdarza się, że gniazdo zyskuje dodatkowych lokatorów, ślady różowych odchodów wokół wejścia do gniazda świadczy że jest ono zamieszkałe przez parę filigranowych sokolników czerwonookich (Polihierax semitorquatus). Polują one na małe gady i owady, czasami nawet na wikłacze, stąd taki kolor.
Czerwonogłowe łuszczaki, acacia pied barbets (Tricholaema leucomelas) i papużki nierozłączki też często wynajmują tam miejsca. Verreaux's Eagle-Owl (Bubo lacteus), orły sawannowe i sępy afrykańskie często budują swoje gniazda na górze. Mniej oczekiwani lokatorzy to osy papierowe i kobry przylądkowe które w czasie wylęgu żywią się pisklętami. Jeśli planujesz lepiej zbadać gniazda wikłaczy, uważaj na kleszcze żyjące w piachu pod drzewami akacji. Socjalne wikłacze są wielkości jaskółki i łatwo je rozpoznać po czarnej brodzie, niebieskoszarym dziobie i skrzydłach wyglądających jak rybie łuski. Gniazda można spotkać w południowej Kalahari, w częściach północno-przylądkowego Buszmenlandu i w większości miejsc w Namibii. W Parku Narodowym Augrabies i Transgranicznym Parku Kgalagadi jest wiele łatwo dostępnych gniazd, które można fotografować z bliska.
Gniazdo wikłaczy socjalnych